Tytuł ten nasunął mi się, podczas rozmowy z ludźmi, kiedy poruszaliśmy temat pomocy jakiej my, czyli nasza firma Smak-Górno, często udzielamy zgłaszającym się do nas. Bywają to niekiedy nawet i zupełnie obcy ludzie, a będące w różnych potrzebach Na wstępie przypomniało mi się takie opowiadanie, kiedy to pewnego biednego chłopa, który idąc z pola do domu, niósł we worku różne plony ziemi, i miał tam różnej wielkości płody rolne, takie jak: dynie, jabłka i śliwki, miał też i małe ziarna zbóż. Spotkał Pana Boga, który przebrany był za żebraka i prosił gorąco tego chłopa, aby mu dał przynajmniej jedną rzecz z tego worka. Chłop zatrzymał się niechętnie i ze złością wybrał najmniejsze ziarno i podarował żebrakowi. Pan Bóg odpłacił mu natychmiast taką sama ilością złota, jaka otrzymał od tego żebraka. Żebrak zniknął a chłop stał i z goryczą patrzył na okruch złota i żałował, że nie podarował dyni, bo od tej pory mógłby przestać być biedny. Czy my w swoim życiu nie spotykamy „przebranych żebraków?” My, jako prowadzący Zakład Mięsny przez blisko 18 lat, mieliśmy bardzo wielu proszących na swojej drodze. Nie mówię, że rozdawaliśmy same dynie, bo zdarzało się i różnie, ale nie mieliśmy śmiałości odprawiać potrzebujących z najmniejszymi ziarenkami. Czasami widać było, że nie zgłaszają się najbiedniejsi, ale zwykli cwaniacy, którzy nie wahaliby się wziąć więcej niż mogliby unieść. Niemieckie przysłowie mówi, że żebraka nigdy nie nasycisz i zawsze odejdzie niezadowolony. Najczęściej docenią Cię ci, dla których niewiele zrobiłeś. Nie od każdego spodziewaj się wdzięczności. Ci, którzy wiele ci zawdzięczają, często okazują się niewdzięcznikami. Ale akurat nie chciałbym na naszym przykładzie rozstrzygać tej kwestii. Nasunęło mi to z kolei takie przemyślenia, że jeżeli człowiek ma zaciśnięte dłonie, z których nic nikomu nie da, to i odwrotnie do zaciśniętych w pięść dłoni, nic nie można włożyć ani podarować. Zaciśnięte dłonie wyrażają groźbę, zemstę, zazdrość i wściekłość na drugiego, że on coś ma albo, że mu się udało osiągnąć. Przy zaciśniętych pięściach, jeżeli popatrzy się na twarz tej osoby, to usta są też podobne do nitki, czyli zaciśnięte. Oczy, które nie mówią, są zwierciadłem duszy, mają groźny wyraz i kłują jak sztylety. Złemu oku złe się widzi wszystko. Ja ze swojego podwórka, czyli jako współwłaściciela „Smaku” często dostrzegam ludzi, którzy niby się uśmiechają, ale widać, że oczy ich nie kłamią, że chętnie utopiliby nas w łyżce wody. Ustami, głosem można zwodzić, udawać przyjaźń, ale oczami nie. Patrzy ten przyjaźnie, kto życzy przyjaźnie, ale jeżeli usta wyrażają przyjazne słowa a oczy nie, to słów nie można brać za prawdziwe, bo co z oczu to i z serca. Ale nie można się zbytnio przejmować tym, co inni sobie o nas myślą albo i źle nam życzą. Trzeba nawet na przekór robić śmiało swoje, śmiać się do ludzi nawet nieprzyjaźnie nastawionych. Mówią, że szczęście sprzyja śmiałym, nic nie przyniesie ci szczęścia i zadowolenia, jeżeli nie zdobędziesz je sam. Ludzie nieprzyjaźni na pewno nie pomogliby, i nie można liczyć na nich, tylko trzeba liczyć na siebie i na ludzi przyjaznych. Zdarza się, że ludzie pokazują na drugiego palcem, że taki a taki. Przy pokazywaniu palcem popatrz na swoja rękę, trzy palce tej samej ręki wskazują z powrotem na ciebie. Nikt swojego garbu nie widzi, wydaje mu się, że inni są sami garbaci. Przysłowie mówi, że psy szczekają a karawana jedzie dalej. W tym przypadku myślę o „Smaku”, mimo, że było wiele nagonki na nas i były poszczekiwania ze strony nieprzychylnych nam ludzi, ale my nie przelękliśmy się, bo ujadających kundli nie baliśmy się. Życzyłbym wszystkim, aby chcieli wziąć przykład z nas i otworzyli swoje zaciśnięte dłonie, aby do nich coś mogło być dane, by nie tylko nasz zakład mógł powiedzieć, że skorzystał z pomocy unijnej, ale i inni z naszej sokołowskiej gminy mogli spożytkować to, co można skorzystać z funduszy UE. Wtedy wszyscy bylibyśmy wygrani. Wszyscy, którzy mają otwarte dłonie są podobnie myślącymi, bo kto myśli i postępuje jak my, zawsze będzie naszym sprzymierzeńcem i jak zwróci się do nas, to mu na pewno, na nasze możliwości, udzielimy dorady. Nie jest ważne, na jaki cel spłyną środki, nie jest ważne, kto się stara, ważne, aby trafiły do naszej gminy i służyły jej rozwojowi.

Pragnąłbym, aby naprawdę wielu ludzi myślało i postępowało podobnie tak, jak to dzieje się w Górnie. Pochodzący z Górna przedsiębiorczy bracia Radomscy, prowadzą działalność w Trzebosi na terenie gminy sokołowskiej i dają pozytywny przykład innym miejscowościom, że można coś tworzyć i mieć pomysły, i odwagę prowadzenia interesu nawet poza swoją rodzinną miejscowością. Słyszałem taka wypowiedź, iż, żeby móc zbudować nowy ład, trzeba najpierw zburzyć stary. Przy tej okazji wiele elementów starego ładu znikało na zawsze. Tu nie o ład chodzi, żeby coś zburzyć, ale żeby zburzyć stare myślenie, żeby sprawy wziąć w swoje ręce a nie da się tego zrobić przy zaciśniętych pięściach. Otworzysz dłonie to i serce stanie się bardziej otwarte. Bardziej nie dostrzega tego nie ten, kto jest ślepy, tylko ten, kto nie chce widzieć.

To, że wielu ludzi lubi kombinować i się im niekiedy udaje, to nie jest prawidłowy sposób na spokojne życie. Spodobał mi się wyczytany fragment z jakiejś starej przedwojennej książki o pewnym żołnierzu, który służył w wojsku austriackim, był trębaczem. A ponieważ muzykanci czy inni artyści to ludzie, u których rzadko spotka się odciski na rękach i z natury nie palą się do ciężkiej pracy, krzywdował sobie ów żołnierz, że zawsze rano musiał wstać, żeby robić pobudkę innym żołnierzom, musiał obsługiwać inne imprezy i uroczystości wtedy, gdy inni żołnierze mieli wolne i ze zgryzoty, i z duszy artystycznej, ciągło go do szynku. Tam przepijał, co miał i jeszcze Żyd znaczył kreskami niezapłacone kolejki. Dumał i dumał, skąd wziąć grajcary na piwo. No i wydumał, że skoro nosi szablę jak inni żołnierze i jej cały rok nie używa, bo jest od innych czynności, to szablę może sprzedać Żydowi. Żyd szablę kupił za umówione grajcary, z których odliczył niezapłacone „kolejki”. Przezorny grajek dorobił do pochwy drewnianą szablę i rękojeść, będąc przekonany, że skoro przez całą służbę ani razu nie wyciągnął szabli, to w pochwie może być szabla drewniana. Ale jakimś sposobem wieść się rozniosła i dotarła do dowódcy jednostki. Dowódca wezwał grajka i informuje go, że schwycił przestępcę i daje mu rozkaz, aby go przebił szablą. Grajek zaskoczony nie wie co robić, jak się bronić, ale chwyta się sztuczki i mówi do dowódcy, że wie, iż ten człowiek jest niewinny, więc on go nie może pozbawić życia. Zaczyna się wtedy głośno modlić do świętego Judy Tadeusza (od spraw beznadziejnych), skoro ten człowiek jest niewinny, niech święty sprawi cud, by jego szabla przemieniła się z żelaznej w drewnianą, aby nie mógł wykonać niesprawiedliwego wyroku i skrzywdzić niewinnego człowieka. I teatralnym gestem wydobywa z pochwy drewnianą szablę. Dowódca się uśmiechnął, kazał mu wydać z magazynu normalną szablę i ostrzegł go, że drugim razem nie pomoże mu nawet dziesięciu świętych.

Jest to humorystyczny przykład sprytu i szczęśliwego rozwiązania akurat tego problemu, ale życie jest bardziej brutalne. Kłamstwo ma zawsze krótkie nogi i czy wcześniej czy później, zostanie zdemaskowane. Z „drewnianymi szablami” w życiu spotykamy się najczęściej w sytuacjach, kiedy ludzie z chęci zysku podrabiają różne rzeczy i czerpią z tego korzyści materialne i niematerialne. Przykładem tego jest porabianie odzieży czy kosmetyków markowych i sprzedaż podrobionych towarów z zawyżonym niewspółmiernie zyskiem, co do jakości sprzedanych towarów czy usług. Podrabianie różnych dokumentów, kupowanie dyplomów na bazarach. Nawet plagiat jest też pewnego rodzaju „drewnianą szablą”, gdyż piszący pracę dyplomową, licencjacką, magisterską czy nawet doktorską oszukuje, że posiada materiał własny. Korzysta z gotowego materiału, który już ktoś napisał i opublikował. Kradzież pomysłów i podrabianie produktów czy usług nie jest wprawdzie karane w myśl swobody gospodarczej, gdyż każdemu wolno prowadzić działalność gospodarczą, na jaką ma ochotę w granicach dopuszczalnych przez prawo. Na pewno podrabianie jest źle widziane, szczególnie przez tych, którym ten pomysł skradziono. Nie tak jak trzeba widziane jest postępowanie i zachowanie takich, którzy udają, że są wielkimi biznesmenami czy innymi ważnymi postaciami, a w rzeczywistości bywają zwykłymi bufonami i oni to zachowują się jakby nosili „drewnianą szablę”. Wychodzi to na jaw, gdy trzeba ukazać prawdziwe oblicze a posiada się pozorowane i fałszywe.

- W Polskim parlamencie zasiada Pan razem z Panem Stanisławem Ożogiem. Obaj pochodzicie z tego samego dekanatu Sokołowskiego.

- Tak. Z Panem Posłem Stanisławem Ożogiem znam się od dawna. Kiedy rozpoczynałem pracę w samorządzie jako Wójt Gminy Czarna Pan Stanisław Ożóg był Starostą Rzeszowskim. To doświadczony samorządowiec i obecnie skuteczny poseł. Wielokrotnie wcześniej i obecnie korzystałem z jego doświadczenia. Współpraca z nim zaowocowała wieloma wspólnymi pomysłami i projektami.

- W jakich komisjach Pan pracuje?

- Pracuję w Komisji do spraw Unii Europejskiej oraz Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Działam także w dwóch grupach bilateralnych w grupie Polsko-Szwajcarskiej i w grupie Polsko-Ukraińskiej.

- Parlament Europejski ma dwie siedziby: w Brukseli i w Strasburgu. Jedna siedziba nie wystarczy?

- Wystarczy. Gdyby ode mnie zależało, zreformowałbym UE całkowicie. Jest za dużo biurokracji, nie ma równości szans. Realnie brane są pod uwagę racje silnych i bogatych.

Odnośnie siedzib: Każdy europoseł ma skrzynię, w którą pakowane są wszystkie jego dokumenty i wożone pomiędzy Strasburgiem a Brukselą. Również pracownicy PE muszą być przemieszczani. Ta operacja kosztuje nas prawie 500 milionów euro. Siedziba PE powinna być jedna.

- Co Pan sądzi o Traktacie Lizbońskim? Wejście w życie tego dokumentu oznacza, ze zasada jednomyślności zostanie zastąpiona zasadą większości, co spowoduje, że państwa „starej Unii” będą mogły narzucać Polsce swoje rozwiązania, zupełnie nie pytając się Polaków o zdanie.

- Traktat Lizboński to wielka pułapka prawna, kilkaset stron zagmatwanego tekstu. Dobrze znają go tylko Ci, którzy go tworzyli. Traktat napisano w interesie Niemiec, Francji, Włoch, Anglii i Hiszpanii. W Sejmie głosowałem przeciw Traktatowi. Zaraz mówię dlaczego.

Bywając w Brukseli zauważyłem, że Niemcy, Francuzi, Włosi, Anglicy i Hiszpanie mają tak ustawioną strukturę w instytucjach UE, że w sprawach, w których już dziś nie ma zasady jednomyślności są w stanie przegłosować wszytko co chcą. W sprawach dopłat bezpośrednich do rolnictwa, przedstawiciele tych państw przegłosowali, że w 2013 r. nie będzie wyrównania dopłat bezpośrednich. A przed wejściem Polski do UE obiecywano, że rolnicy z Polski będą od 2013 r. dostawać tyle samo co rolnicy z krajów „starej Unii”. W Brukseli spotkaliśmy się z Komisarzem ds. Kontaktów z Państwami Narodowymi. Jako Komisarz Europejski powinien być bezstronny, jednak z narodowości był Niemcem i mówił do nas w taki sposób: „My jako Niemcy dajemy najwięcej pieniędzy, więc po wyborach do PE to my Niemcy mamy mieć wszystkie najważniejsze stanowiska.” Niemcy nawet nie ukrywają, że chcą w Unii dominować. Podobnie myślą Francuzi i Hiszpanie. Jeśli Traktat wejdzie w życie to dominacja tych państw będzie jeszcze większa.

- Polska dostaje pieniądze z UE czy to my „dopłacamy do interesu”?

- Nie dopłacamy, ale niewiele finansowo zyskujemy. W świadomości wielu ludzi utarło się, że „dostajemy pieniądze od Unii”, ale zanim cokolwiek dostaniemy wcześniej tam sami płacimy bardzo wysoka składkę. Ponad 10 miliardów złotych. rocznie! Pod koniec 2008 r. uczestniczyłem w spotkaniu z osobą, która jest audytorem w Trybunale Obrachunkowym UE, czyli instytucji kontrolującej finanse Unii. Przedstawił nam informacje, z których wynika, że Polska od początku obecności w UE otrzymała 2 miliardy zł więcej niż wpłaciła. Czyli wielkich pieniędzy do tej pory nie otrzymaliśmy. A trzeba pamiętać, że wchodząc do Unii ponieśliśmy wysoką cenę restrukturyzacji polskich firm. Wiele z nich nie wytrzymało tego procesu i zbankrutowało.

- Niedawno media pisały o zarobkach Komisarzy Europejskich. Komisarz Danuta Hubner zarobiła 5 mln. Czy unijni urzędnicy powinni aż tyle zarabiać?

- Unia zatrudnia kilkadziesiąt tysięcy urzędników różnego szczebla. Pani Danuta Hubner jest na szczycie tej hierarchii. Uważam, że uposażanie komisarzy powinno być adekwatne do średniej płacy w danym kraju.

- Z tego co wiemy biegle posługuje się pan językiem niemieckim.

- Zdawałem maturę z języka niemieckiego. Później doskonaliłem go na studiach, a praktyczne szlify zrobiłem na praktykach w Niemczech i Szwajcarii

- Działa Pan również w Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich Diecezji Rzeszowskiej.

Korzyści płynące z uprawiania karate tradycyjnego

Specjaliści i eksperci z różnych dziedzin edukacji rozpoznali sztuki walki, w tym karate tradycyjne nie tylko jako sztukę fizyczną, ale również jako ważne narzędzie do formowania charakteru człowieka. Studia sztuk walki są nieskończonym poszukiwaniem wyższego rozwoju własnego umysłu, ciała i ducha, dlatego kiedy ego studenta przekona go, że jest on już najlepszy jego rozwój nie może być już kontynuowany. Student musi uczyć się pokory skromności, powściągliwości i zawsze respektować swoich nauczycieli, partnerów i wszystkich innych. To umożliwi mu zrozumienie drogi karate i powodów, dlaczego jest to tak ważne.
Adepci karate powinni zawsze trenować ze skupieniem i rozumieć, że ich trening przygotowuje ich do sytuacji obrony. Ten poziom zaangażowania pomaga komuś psychicznie i fizycznie skupić się nie tylko na sztuce walki, ale również na codziennym życiu.
Celem treningu karate jest rozwój siebie (samodoskonalenie). Każdego dnia student musi próbować być lepszym niż wczoraj. Zawsze usiłować ulepszyć zdolności techniczne, podobnie jak swoją mentalność. Podobnie celem treningu nie jest pokonywanie słabszych lub gorzej wyszkolonych przeciwników, gdyż to tylko wstrzymuje rozwój studenta. Samodyscyplina i ciężki trening są fundamentalne dla karate tradycyjnego. Dzisiejsi psychologowie sportu zgadzają się, że ciężki trening i dyscyplina są kluczem do przezwyciężenia samozwątpienia i nerwowości. Ponadto regularny i zdyscyplinowany trening przynosi następujące korzyści:
- Zdrowie fizyczne. Uprawianie karate sprawia, że pozbywamy się nieprawidłowych nawyków na skutek trybu życia właściwego współczesnej cywilizacji. Należą do nich wady postawy, upośledzenia aparatu ruchowego i oddechowego, a także zahamowania psychiczne i charakterologiczne. Uprawianie karate wpływa wszechstronnie na kondycję fizyczną: podnosi siłę i elastyczność mięśni, poprawia szybkość, zwinność, koordynację ruchową i wydolność krążenia.
- Rozwój charakteru. Celem sztuk walki jest nieskończone poszukiwanie poziomu osobistego rozwoju umysłu, ciała i ducha. Wymagania treningu owocują w to, że studenci uczą się pokory, skromności oraz szacunku dla senseia (nauczyciela), partnerów i innych. Ten typ osobowości tworzy harmonię w dojo (Sali treningowej), a także w społeczeństwie.
- Trening w dojo powoduje stabilność emocji i umożliwia osobie reagowanie na dowolną sytuację z poprawnym osądem i zachowaniem. Staranne doskonalenia siebie każdego dnia jest celem uprawiania karate. Studiowanie sztuk walki jest trwałym wysiłkiem. Lenistwo i bezczynność jest bardzo odradzane.
- Poważny trening ze skupieniem przygotowuje do podejmowania prawidłowych decyzji. Ponieważ w dojo uczymy się skupiać fizycznie i psychicznie a to przenosi się na codzienne życie.
Doktryna karate głosi: „Myśleć umysłem działać poprzez „Ki” wewnętrzną moc”. Z tym typem treningu człowiek uczy się działać stanowczo bez strachu i zwątpienia. Poprzez karate tradycyjne człowiek zyskuje środki do poszerzenia i pogłębienia swych zdolności fizycznych i umysłowych. Dzięki ciągłemu poszukiwaniu doskonałości technicznej następuje wszechstronny rozwój możliwości jednostki ludzkiej. Podczas gdy osiąganie kolejnych szczebli w hierarchii sportowej jest sprawą wyłącznie doskonalenia techniki. Poszukiwania karate tradycyjnego nie napotykają na drodze swego rozwoju żadnych ograniczeń. Jedyne istniejące granice to zdolność człowieka do poszerzania sfery swych możliwości oraz potencjału w dążeniu do nowych osiągnięć, a i te należy ustawicznie próbować przekraczać.
Karate jako sztuka samodoskonalenia siebie jest skarbem ludzkiej kultury przekazywanym przez wiele stuleci jako bezcenne dziedzictwo. Ten cenny ogół wiedzy pokazuje nam drogę do szukania w sobie doskonałości poprzez fizyczny, psychiczny oraz duchowy trening. W mojej odpowiedzialności leży, aby chronić i przekazywać karate tradycyjne młodemu pokoleniu.

Kamil Tarnawski 2 Dan